ผมเกลียดกรุงเทพ

ผมเกลียดอากาศกรุงเทพ

เมืองที่มีเชื้อโรคเยอะกว่าออกซิเจน

ทั้งอากาศตอนกลางวัน อากาศตอนกลางคืน

 

ผมเกลียดทางเท้าในกรุงเทพ

เมืองที่มีแต่สายลมเหม็นๆ

ตรอกซอกซอยหรือถนนมีแต่ขยะ หนู แมลงสาบ และคนขายของ

เยอะกว่าคนที่ได้ใช้มัน

 

ผมเกลียดถนนในกรุงเทพ

ถนนที่รถวิ่งไม่ได้เพราะติดแท๊กซี่และรถที่จอด

 

 

ผมเกลียดจิตใจคนกรุงเทพ

เมืองที่ซ่อนความขัดแย้งไว้ใต้คำว่าช่างมันเถอะ

ทุกคนเข้ามาหาโอกาส และงานน้อยกว่าคนที่ยืนดู

 

บางทีสุขภาพจิตและความคิดคนกรุงเทพอาจจะดีกว่านี้

ถ้าเมืองนี้สะอาด

 

หรือว่าเราควรจะทำให้กรุงเทพสะอาดมากกว่าเจริญ

ผมเกลียดกรุงเทพในตอนนี้

โชคชะตาเหมือนอากาศ

โอกาสเหมือนคลื่นวิทยุ

มีอยู่เต็มไปหมดในอากาศ และต้องมีเครื่องรับที่รับคลื่นนั้นๆได้

แต่จะฟังได้ทีละช่องเท่านั้น

 

 

วันนี้วิทยุของคุณรับได้กี่คลื่น แล้วคุณฟังไปบ้างหรือยัง

 

 

นึกย้อนกลับไปช่วงนึงในชีวิต

เวลานั้นไม่อยากคิดหาคำตอบอะไรให้ชีวิต

ปล่อยตัวตนให้เวลากลบฝังไป

 

 

 

 

แต่ยิ่งผ่านไปนานเท่าไหร่

ในหัวใจกลับยิ่งว่างเปล่า

ข้างในตัวมันกลวงเหมือนตุ๊กตา

ลมหายใจที่มีก็กลับกลายเป็นความทรมาน

 

 

กลับเข้าใจความจริงว่า

ตุ๊กตามันไม่ทรมาน เพราะมันไม่ต้องหายใจ

แต่เราเป็นคน ยังไงก็ต้องอยู่กับมัน

 

 

 

วันที่หลุดมาจากมันได้เหมือนโลกทั้งโลกมันสั่นสะเทือนเลยล่ะ