เมื่อฉันได้พบความงาม
ฉันก็ได้รู้ว่าที่เขาพูดกันนั้นไร้สาระ
ความงามไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดใดๆ
มีแต่ความเปี่ยมล้นด้วยความตื้นตัน
หนึ่งวินาทีนั้นอาจกลายเป็นอนันตกาล
เพียงแค่ใจเราสัมผัสกับมันด้วยความรัก
ฉันจึงไม่อาจเลิกรักเธอ
อาหารที่เรียบง่าย กลายเป็นอาหารชั้นเลิศได้
เพียงแค่เราสัมผัสมันด้วยหัวใจ
ดนตรีที่ลึกซึ้ง ต่างจากดนตรีที่อึกทึก
เพราะเราใส่ใจ มากกว่าจะแสวงหาสิ่งแปลกใหม่
ความรักที่เรียบง่าย จึงกลายเป็นความสุขแท้ได้
เพียงแค่มองด้วยความรัก
ผ่านหน้าต่างที่ชื่อความงาม
ความงามนั้นไม่ยากที่จะถูกค้นพบ
แต่เราไม่เคยจะค้นหามันเลยต่างหาก
---------------------------------------
ความรักต่างจากความหลง
คิดถึงคนรัก นั่นคือความรัก
อาจมีผิดหวัง อาจต้องเสียใจ
ยื้อยุดฉุดรั้ง นั่นคือความหลง
เมื่อหลง จึงไม่อาจเกิดรัก
ความรักจึงต้องมาพร้อมกับสติ
เลือกผิดทาง จะพบกับความหลง
สติจึงจะเป็นเครื่องนำทางให้เรา
ดังโคมไฟในความมืด
ความเจ็บปวดเปรียบเสมือนน้ำหนัก
มันไม่เคยลงไปจากบ่าเรา
สิ่งที่เราทำได้ คือยอมรับมัน
แล้วพามันไปกับเราด้วย2ขาของเรา
------------------------------------------
ความฝันไม่อาจทำให้เรามีชีวิต
คล้ายขนมหวานไม่อาจทำให้อิ่ม
ตื่นเช้ามาเราอาจมองไม่เห็นปลายเท้าของเรา
เพราะเรา ลงพุงความฝันแล้วนั่นเอง
ความฝันนั้นคล้ายปุยเมฆ เบาบาง ล่องลอย
เมื่อลมพัดมาก็สลายไป
เก็บความฝันใส่เป้ แล้วเดินทางไปกับมัน
เพราะเมื่อลมพัดมา เราจะได้ไม่เสียใจ
เฮ้อ โพสครั้งแรกในไฮ5 พอกดโพสแล้วมันกลับหายไปดื้อๆ
เพราะฉะนั้นที่อุส่าต์อ่านกันมาถึงนี่คือ ฉบับที่เขียนใหม่ ยังเก็บใจความเดิมได้ครบแต่กลับรู้สึกว่า
มันไม่งามเหมือนเดิมอีกแล้ว
ขอบคุณที่อ่านครับ
ปล.ผมเกลียดคำว่าขอบใจ ถ้าเราอยากขอบคุณใครซักคนทำไมต้องมาแบ่งด้วยคำว่า ขอบคุณและขอบใจด้วย
เพราะฉะนั้นผมจึงไม่เคยใช้คำว่าขอบใจ ในความหมายของมันจริงๆ
ปล2. อ่านไปอ่านมา มีหลายคำไปยืมเขามาโดยไม่รู้ตัวเลยแฮะ โผล่มาตอนที่ต้องมานั่นเขียนใหม่ทั้งนั้นเลย
-ลงพุงความฝัน ดนตรีที่อึกทึก
edit @ 22 Jun 2009 00:26:42 by APL
